Sporne zaś pomiędzy stronami stanowiło to czy powódka zalegała z spłatą czynszu pozwanemu od 2011 r., czy wykorzystywała przedmiot dzierżawy zgodnie czy niezgodnie z postanowieniami umowy stron, albo były przyczyny a czy przybyło do dobrego wypowiedzenia przez pozwanego umowy dzierżawy z dnia 25.09.2008 r. 25.09.2008 r. umowę dzierżawy. Strony zawarły bowiem umowę na etap określony, a wydzierżawiającemu zgodnie jej prawami przysługiwało jedynie uprawnienie do jej zakończenia z prowadzeniem trzymiesięcznego okresu wypowiedzenia w przypadku zwłoki dzierżawcy w zapłacie czynszu za czas ponad dziewięćdziesięciu dni z dnia wymagalności płatności (vide: § 6 pkt 1umowy) natomiast powód nie wykazał aby dotarło do takiej formy. Powyższego twierdzenia początek nie wykazał, a co charakterystyczne dla sprawy, to zawierając pisemną umowę dzierżawy we wrześniu 2008r. strony otrzymały w jej § 8 pkt 1 zastrzeżenie, że wszystka zmiana bądź dobranie niniejszej umowy musi spotkać w całości pisemnej pod rygorem nieważności. W początkowej kolejności należy zauważyć, iż pozwany nie wykazał w toku procesu aby wprowadzona przez strony umowa dzierżawy z 2008r. była nudna lub same, w grupy w której wpływała opłatę za wydobycie tony żwiru, pozorna, albowiem strony faktycznie umówiły się na nową wyższą kwotę.

Podsumowując powyższe, Sąd uznał, że umowa dzierżawy była przez pozwanego nienależycie wykonywana, gdyż przyjmował on wykonywania uniemożliwiające realizację powódce jej praw umownych. 55. Dostaje się również dopuszczalność zastrzeżenia kary umownej w zgodzie starannego działania; wówczas ocena, czy dłużnik zrealizował swoje zobowiązanie, powinna stanowić wypełniona przez pryzmat postanowień umownych regulujących zakres powinności dłużnika oraz według miernika staranności płynącej z przepisów kodeksu cywilnego (wyrok SA w Gdańsku z dnia 20 lutego 2009 r., I A.Ca 1143/08, POSAG 2009, nr 1, s. Podstawa tego obowiązku daje się do ryzyka poniesienia przez stronę ujemnych konsekwencji braku wywiązania się z powinności przedstawienia dowodów dla wykazania faktów, z których zamierza wywodzić skutki prawne. Wierzyciel, dla którego zastrzeżona została kara umowna, nie ma obowiązku wykazywać faktu poniesienia szkody również tego że niezrobienie lub nienależyte wykonanie zobowiązania spotkało na koniec okoliczności, za które dłużnik ponosi odpowiedzialność. Sprzedający dzięki zgłoszeniu sprzedaży pojazdu w minimalnym czasie ma gwarancję, że ewentualne szkody wykonane przez innego właściciela, nie zostaną poświęcone jemu. Zastrzeżenie kary umownej na fakt niewykonania lub wadliwego wykonania zobowiązania nie zwalnia dłużnika z celu jej nagrody w razie wykazania, że pożyczkodawca nie poniósł szkody (uchwała 7 sędziów SN z dnia 6 listopada 2003 r., III CZP 61/03, OSNC 2004, nr 5, poz.

W ocenie Sądu istotna dla sprawy umowa dzierżawy jest dalej w siły i stosuje strony (co zresztą w ruchu procesu zostało uznane wprost przez pozwanego, który stwierdził, że karta ta wiąże, jest nadal organizowana przez powódkę, i on oczekuje z niej zapłaty czynszu dzierżawnego spośród ostatniego stopnia). Pozwany i nie wykazał w procesu procesu okoliczności, które dały mu uniezależnić się od ceny tejże kary. zobacz marginesie powyższych rozważań, zauważyć należy, iż pozwany nie wykazał w obrotu procesu aby powódka dewastowała przedmiot dzierżawy zwożąc na jego teren gruz i śmieci, czy też budowała swoje prawa na nieruchomości pozwanego umyślnie w możliwość sprzeczny z daną jej koncesją (choć faktycznie raz w pierwszej fazie współpracy stron przekroczyła nieznanie teren górniczy, jednak zrobiła to nieumyślnie, a postępowanie o jej ukaranie z tego tytułu zostało finalnie umorzone wobec przedawnienia się jego karalności). Powódka co prawda wstrzymała się w zeszłym kwartale 2011r. z przekazywaniem pozwanemu pieniędzy tytułem czynszu dzierżawnego za wydobywany przez nią i oferowany żwir, ale dlatego, że uznała na podstawie wykonywanych przez nią na bieżąco ustaleń, że we wcześniejszym okresie istotnie nadpłaciła pozwanemu z tytułu czynszu dzierżawnego, wobec czego odpowiednim jest najpierw rozliczenie pomiędzy nimi powstałej nadpłaty, i dopiero jeżeli to stanie kontynuowanie umieszczania na bieżąco płatności.

Zatem otwieranie się właśnie przez pozwanego na ustne ustalenia stron zmieniające stawkę czynszu nie może odnieść zamierzonego przezeń skutku. 90 dni i a nie było powodów do dobrego rozwiązania przez pozwanego umowy części z 25.09.2008r. Umowa dzierżawy wiąże więc strony nadal wkładając na nie wskazane w jej podstawie prosta oraz obowiązki. Sąd rozstrzygając sprawę zauważył także, iż powódka początkowo nie wywiązywała się regularnie tj. comiesięcznie ze domowego obowiązku zapisanego w § 2 pkt 7 umowy dzierżawy istotnej dla sprawy, który decyduje, że dzierżawca w trakcie bycia umowy stron zobowiązuje się przedstawiać wydzierżawiającemu comiesięczne zestawienia ilości wydobytego żwiru. Właśnie w późniejszej czasie – po zaistnieniu sporu stron – zaczęła konsekwentnie wywiązywać z tegoż znanego celu. Swoje miejsce zakomunikowane pozwanemu opierała ona na szacunkowych określeniach wydobywanego i oferowanego przez nią kruszywa, skoro nie ważyła go nie mając do ostatniego stosownej wagi. Cała dokumentacja wydobywanego przez nią na działki pozwanego żwiru kładła się o pojemność łyżki koparki tworzącej w starzy i ładowność samochodów odbierających żwir dla partnerów firmy powódki. Pozwany podejmował bowiem działania utrudniające i utrudniające jej realizację uprawnień umownych, ograniczał dostęp do nieruchomości oraz dokonał rozwiązania umowy dzierżawy bez zaistnienia przyczyn pomocnych w jej historie. pdf sporem istniałoby plus toż że razem z ostatnią umową powódka miała znajdować w ramach prowadzonej przez siebie działalności finansowej na nieruchomości powodowa żwir, sprzedawać go zaś rozliczać się z ilości wydobytego żwiru z pozwanym.

Pozwany i podejmował działania utrudniające realizację uprawnień powódki jako dzierżawcy np. poprzez samowolne pobieranie bez uzgodnienia z nią żwiru z zakresu kopalni, czy umożliwiania pozyskiwania tam kruszywa drugim osobom. Ze zgromadzonego w toku materiału dowodowego wynika, że pozwany w latach 2012-2014 podejmował liczne działania utrudniające, a czasowo nawet uniemożliwiające realizację uprawnień powódki jako dzierżawcy. Ponadto pozwany wraz ze swoim siostrzeńcem podejmowali liczne inne działania utrudniające powódce czerpanie z punktu dzierżawy mowa tutaj nie ale o wchodzeniu pozwanego na grunt żwirowiska aby uniemożliwiać pracę operatorom ciężkiego sprzętu, stawać czy stawiać się przez pracującą koparką aby ograniczać jej funkcje, bądź jego pojawianiu się tam z agresywnie wyglądającymi i przechowującymi się psami, czy obrzucaniu pracowników powódki, czy często i istniejącego i odbierającego na żwirowni jej starego obelgami, grożeniu im, w szczególności ojcu powódki pozbawieniem go bycia, czy podejmowaniu prób zalania żwirowni wodą z krajów sąsiednich, czy wreszcie nasyłania na nią kontroli organów administracyjnych poprzez składanie różnych zawiadomień i donosów.